สลับภาษา

คิวอาร์โค้ด




บุคคลออนไลน์

มี 6 ผู้มาเยือน และ ไม่มีสมาชิกออนไลน์ ออนไลน์

          ชีวิตของมนุษย์เรานั้นมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ไม่กี่หมื่นวัน และแต่ละวันก็ผ่านไปเร็วมาก ๆ เดี๋ยววัน เดี๋ยววัน ผ่านไปเร็วจริง ๆ ผมเป็นคนที่ชีวิตในช่วงวัยเด็ก จนถึงวัยรุ่นไม่ตื่นเต้นอะไรมากนัก เหตุก็เพราะว่า ในช่วงนั้นทางบ้านค่อนข้างมีฐานะมากหน่อย ( ฐานะยากจนน่ะ ) เรียนก็เรียนได้แค่ ประถมศึกษาปีที่ ๖ เท่านั้น ที่ชีวิตมีวันนี้ได้ก็ต้องขอขอบคุณ การศึกษานอกโรงเรียน ฉะเชิงเทรา ที่เปิดโอกาสให้ข้าพเจ้าได้มีโอกาสเรียนจนจบ ม.๖ และอีกสถาบันอีกแห่งหนึ่งที่จะลืมเสียไม่ได้เลยก็คือ สถาบันราชภัฏ ฉะเชิงเทรา ซึ่งปัจจุบันเป็นมหาวิทยาลัยเสียแล้ว ( ดีจริง ๆ ธุรกิจการศึกษา )ตอนนี้ชีวิตของข้าพเจ้าก็หมดไปแล้ว ๑๘๙๐๐ กว่าวัน แน่นอนชีวิตของข้าพเจ้าคงจะเหลืออีกประมาณหมื่นกว่าเท่านั้น เคยคิดว่าจะทำงานแล้วเก็บเงินไว้มาก ๆ เอาไว้เที่ยวตอนเกษียณอายุ แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว เพราะถ้ารอจนเกษียณอายุ ตอนนั้นคงแก่แล้วละ จะไปเที่ยวที่ไหนคงไม่สะดวก ก็เลยคิดว่าคงไม่รอให้มีเงินมาก ๆแล้วละ ตอนนี้ยังมีแรง ให้รางวัลกับชีวิตไปเรื่อย ๆดีกว่า ให้รางวัลกับชีวิตเมื่อมีโอกาส และรางวัลอย่างหนึ่งที่จะให้กับชีวิต และครอบครัวก็คือ พาตัวเองไปในที่ต่าง ๆ ที่ที่ไม่เคยไป ที่ที่อยากไป ท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ เมื่อมีโอกาส มีเงิน มีความพร้อม และต้องไม่เดือดร้อน ท่องเที่ยวแบบพอเพียง คือ พอประมาณ มีเหตุผล มีภูมิคุ้มกัน และท่องเที่ยวให้ได้ความรู้ คู่กับคุณธรรม นะจะบอกให้...


๑๙  มกราคม  ๒๕๖๑

        วันนี้พานักเรียนไปทัศนศึกษาไดโนซอร์ แพลนเน็ต ถนนสุขุมวิท ๒๒  กรุงเทพมหานคร


๖  มกราคม  ๒๕๖๑

          เริ่มศักราชใหม่กันเลยครับพานักเรียนเข้าร่วมแข่งขันทักษาทางวิชาการในงานศิลปหัตถกรรมนักเรียนภาคกลางและภาคตะวันออก ครั้งที่ ๖๗ ณ จังหวัดปราจีนบุรี

 

 

 

เพิ่มคอมเมนต์ใหม่


รหัสป้องกันความปลอดภัย
รีเฟรช

ดาวน์โหลดเกมส์

ลงชื่อเข้าใช้

สถิติผู้เยี่ยมชม

0200903
♀♂ วันนี้
♀♂ เมื่อวานนี้
♀♂ สัปดาห์นี้
♀♂ เดือนนี้
♀♂ เดือนที่แล้ว
 ทั้งหมด
16
67
316
1216
1499
200903